Onze handbiketoppers: Johan Reekers

Delen

Steekkaart

  • Johan Reekers
  • Geboren op 28 december 1957, gewicht (zonder prothese) 56 kilo, gescheiden en vader van twee dochters, woonachtig in Haaksbergen.
  • Handicap: dubbele bovenbeenamputatie door foute prenatale medicatie. Johan gebruikt twee beenprothesen en is  niet rolstoel gebonden.
  • Werk: was tot vorig jaar creatief vormgever (DTPer) in de reclamebranche. Heeft zijn baan opgezegd om zich helemaal op Londen te kunnen voorbereiden.
  • Rijdt in de klasse mannen H4. Handbiket sinds 2002.
  • Piekvermogen: Ken ik niet en ik vind het ook niet belangrijk. Het gaat erom dat ik hard fiets.
  • Grootste overwinning: bronzen medaille in de wegwedstrijd van de Spelen in Athene (2004).
  • Persoonlijk begeleidingsteam: de Duitse trainer Ralf Lindschulten, begeleiders van NOC*NSF en KNWU (onder meer bondscoach Eelke van der Wal). Ik houd de begeleiding zo eenvoudig mogelijk. Dat kost me de minste energie.
  • Rijdt op een Top End Force kneesit met ZIPP-wielen.
  • Materiaalsponsor: Kemperink Autoaanpassingen, rolstoelleverancier SRS.
  • Website: www.johanreekers.nl

Ik ben een competitiebeest

Dit worden mijn achtste Paralympische Spelen en daarmee ben ik Nederlands recordhouder. Helaas is mijn verzoek om in Londen de vlag te dragen afgewezen. Sport is mijn leven. Ik ben in 1976 begonnen met atletiek (kogel, discus en speer) en heb op vijf Spelen geacteerd in het zitvolleybal. Dat heeft me twee keer goud en een keer zilver opgeleverd. In 2004 (Athene) heb ik bij het handbiken brons gewonnen in de wegwedstrijd.'

'Mensen vragen me vaak waarom ik er nog bij ben. Dat weet ik zelf ook niet precies, maar ik vind het nog steeds leuk om te doen. Ik word ontzettend goed gefaciliteerd door de KNWU en het NOC*NSF. Tijdens het trainingskamp op Mallorca heb ik weer ervaren dat ik nog steeds topfit ben. Dat is toch geweldig!

Is een sporter wel in staat om zich voor de achtste keer op te laden voor een Paralympische wedstrijd?

Die wedstrijdspanning blijft. Ik heb nog steeds twee slapeloze nachten voor de wedstrijddagen. In Londen is alles zo mega dat de druk vanzelf komt. Dan ben ik meestal op mn best. Ik start op 5 september in de tijdrit en twee dagen later voor de wegwedstrijd. In de tijdrit zijn mijn kansen minder, maar ook dan voel ik vooraf de zenuwen in mijn lijf. Op papier heb ik weinig kans, maar ik wil toch maximaal presteren. Je weet nooit of je niet toch een medaille haalt. Dus als ik op mijn fiets zit dan ga ik voluit.

Heb je als oudste sporter een speciale rol in het Nederlandse team?

Nee, al vraagt Jetze me wel eens dingen omdat ik zoveel ervaring heb.'

Wat zijn je sterke punten in de wedstrijd?

Dat vind ik een moeilijke vraag als het over de tijdrit gaat. Ik heb eens brons gehaald op een Europees Kampioenschap. Toch had ik het toen wat laten lopen en rustig zitten drinken. Maar ik werd wel derde! En soms gaat het voor je gevoel geweldig en dan valt het resultaat tegen. Een tijdrit is niet te omschrijven, al weet ik uit ervaring wel dat hij meer pijn doet dan een wegwedstrijd. In wegwedstrijden ben ik een heel goede all rounder. Ik kan van alles wat. Ik kan behoorlijk klimmen, heb een goede sprint. En ik kan de wedstrijd lezen. Toch maak ik nog steeds veel fouten: ik heb nog nooit een perfecte wedstrijd gereden. Ik bedenk tevoren honderd scenarios, maar dan wordt het toch nummer 101.

Wie zijn je belangrijkste tegenstanders in de Londense wegwedstrijd?

Ik weet dat het een clich is, maar ik zeg het toch: iedereen. Ons deelnemersveld is zo sterk! Sanchez, Zanardi, maar ook Jetze Plat. En dan heb je nog de Zuid-Afrikaanse wereldkampioen Ernst van Dyk. In Rome, afgelopen mei, finishten Jetze en ik zes minuten eerder dan hij. Maar dat zegt niks, want hij zal er in Londen zeker staan.



Hoe is de rolverdeling tussen jou en Jetze in de wegwedstrijd?

We zijn, zoals Jetze al zei, twee vrijbuiters. Maar de onderlinge verstandhouding is goed. Dus als we elkaar kunnen helpen, zullen we dat niet laten.

Is dat wel verstandig? Jullie zijn met tween en de anderen zijn alleen. Dat overwicht kun je uitbuiten.

Je gunt jezelf het meest, maar je gunt elkaar ook wat. We trainen samen en zijn goede collegas van elkaar. Onderweg voel je je kansen aan. In de recente Wereldbekerwedstrijden in Rome en Segovia hebben we in dat opzicht goed samengewerkt. Wanneer ik aanvoel dat ik niet super ben dan kan ik Jetze helpen. En andersom.

Zien we je in de toekomst vaker in Nederlandse wedstrijden? Daar schitter je nu door afwezigheid.

Ik moet een goed gevoel hebben bij wat ik doe. Daar hoort bij dat ik me soms onttrek aan dingen. Dat is niet om eigenwijs te zijn maar om op mijn manier rust te hebben. Ik kies het liefst mijn eigen weg. Ik mijd Nederlandse wedstrijden absoluut niet omdat ik me daar te goed voor zou voelen. Maar het is mijn ding niet. Ik deel heel graag mijn eigen tijd in. Die vrijheid en ruimte krijg ik van de bondscoach aangepast wielrennen.

Wat ga je na Londen doen?

Dat hangt af van het resultaat in Londen. Ik blijf absoluut handbiken, want sport hoort bij mijn leven. Maar ik wil in de competitie niet achterin het peloton eindigen. Het kan ook zijn dat ik andere uitdagingen oppak - de Mont Ventoux opfietsen bijvoorbeeld.

Veel succes in Londen, Johan.

door

 

Reageer op deze column

Uitgelicht

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners

Partners

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners