Eindelijk Berlijn

Delen


Voor Nienke zou 2014 hèt jaar worden waarin zij zou deelnemen aan de Marathon van Berlijn. Door een noodlottige val, brak ze echter enkele weken voor de start haar schouder. Exit Berlijn, en een lange revalidatie volgde. Het leek er niet meer van te komen, na tegenslag op tegenslag te moeten verwerken. Tot afgelopen zondag...

I did it, I did it, I just did it! Is de tekst die momenteel door mn hoofd spookt! Om uit te leggen wat ik dan precies heb gedaan zal ik je mee nemen naar vier jaar geleden. Het moment dat ik Marcel leerde kennen, de mafkees die graag een keer een marathonafstand wilde handbiken op de atletiekbaan. (Inmiddels heeft hij zelf al marathons gedaan, waaronder nu Berlijn voor de vierde keer op rij!).

Dat zag ik niet helemaal zitten: de afstand wel hoor, die baan leek me alleen een beetje saai. Dus kochten we beide op marktplaats een bike en droomden we over de marathon in New York, geld technisch was dat wat buiten bereik, maar Berlijn bleek een goed alternatief. Waarom niet in Nederland hoor ik u denken; dat antwoord is redelijk simpel; je mag met 'rollend vervoer' niet mee doen aan de marathon (niet met de kinderwagen, de step of rolschaatsen, maar al helemaal niet in je rolstoel of handbike), dus moesten we naar het buitenland uitwijken.

Weken met hard bikkelen gingen voorbij, wat ik toen nog niet wist was dat het echte bikkelen pas later zou komen... drie weken voor de marathon was ik top fit! Zo fit dat ik met een vriend 180 kilometer in drie dagen wilde gaan handbiken mèt rolstoel en bagage achter me aan. En uiteindelijk ook weer in twee daagjes terug. De terugweg is er echter nooit meer van gekomen. Aangekomen op bestemming brak ik mijn schouder en scheurde een pees af... aanvankelijk dacht ik nog wel dat het ging en heb ik nog een stukje gebiked... maar helaasch... het ging niet...het bleek goed mis, zo mis dat het maar drie keer per jaar in heel Nederland voorkomt, de juiste behandeling was dus onduidelijk. Wat wel duidelijk was, was dat ik mijn arm niet kon gebruiken, de komende maanden zelfs niet en dat de weg naar herstel lang zou zijn.

Toen dacht ik nog dat ik in 2015 wel alsnog de marathon zou doen... een half jaar bracht ik door in een elektrische rolstoel, gedoopt tot de tank... wat voelde ik me daar kut in... nu besefte ik pas dat ik een 'beperking' had.... na dat half jaar verlengde breide ik mijn fysio abonnement uit met het gewricht: schouder, en ging ik hard trainen. Een brace bood uitkomst tijden het bike en hockeyen, drie jaar later was ook die eindelijk bijna (!) niet meer nodig.

Maar het trachten een neurostimulator te implanteren (5 operaties uiteindelijk zonder succes) was het grootste obstakel in mijn weg naar de marathon, nog 2x heeft die mij er van weerhouden.... maar daar kwam verandering in! Dit jaar durfde ik het aan een start bewijs te kopen, mijn vorige start bewijs was namelijk mijn duurste nutteloze souvenir ooit... dat gebeurt me maar 1x dacht ik zo!!



En dat bleek gelukkig waar, afgelopen jaar hard getraind en ik hoopte de lopers voor te blijven (de handbikers starten 15minuten eerder dan de lopers). Dus mijn richttijd was 2 uur en 15 minuten. Maar na wat tegenslag de laatste paar weken had ik die richttijd bijgesteld naar het doel: de marathon van Berlijn hoe dan ook uitrijden en revanche nemen. En dat lukte! En hoe!? Nou in 2:02:24, sneller dan ik ooit had verwacht! De eindsprint met een hartslag van 184 was episch, het moment dat ik onder de Brandenburger Tor door reed en wist dat ik het ging halen!!! De emoties kwamen op, huilend (en zeiknat en bevroren van hagel en regen, haha kleine details;-)) ging ik over de finish, drie jaar aan fysieke ellende laat ik achter me! Zó dankbaar voor alle steun die ik in de afgelopen drie jaar om me heen heb mogen voelen. Het was een heftige tijd, en alle support deed me enorm goed.

Ik heb gewonnen van mn lichaam, ik laat me niet klein krijgen! De medaille hangt de hele dag al om m'n nek (het liefst zou ik er mee slapen, maar uit veiligheidsoverwegingen doe ik dat maar niet). Wat ben ik der trots op: Ik heb het gewoon gedaan!  Met dank aan mijn maatje en motivator Marcel!

door Nienke Conijn

Uitgelicht

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners

Partners

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners