Edward Maalouf

Man met twee missies

Delen
Man met twee missies
Bij de NHC-wedstrijd in Wijk en Aalburg was Edward Maalouf op de streep de snelste man in koers. Met zijn enorme verzet en dito spierballen dwong hij weer eens bewondering af. Jammer dat Edward zijn transponder vergeten was. Volgens de jury is hij gediskwalificeerd.
Edward is ontegenzeglijk een bijzonder sportman. Met een missie richting Rio 2016 en richting Libanon, zijn eerste vaderland. Hij handbiket al jaren. Behaalde veel successen, vooral in het buitenland. Hoogtepunt waren zijn twee bronzen Paralympische medailles voor de tijdrit en de wegrit in Beijing 2008, de eerste Paralympische medailles ooit voor Libanon. Goud ontbreekt nog, zegt hij droogjes, en dat wil ik winnen in Rio.

Nooit opgeven

Na Beijing is het wat stil geworden rond Edward. Hij had last van decubitus (doorliggen) en moest er zelfs aan geopereerd worden. Maanden hield hij het bed. Toen ik weer kon sporten, waren mijn tegenstanders voor Londen 2012 al een tijd volop aan het trainen. Dat kon ik niet meer inhalen. Zelf werd hij in Londen wel ingehaald. Pech is niet erg. Je moet nooit opgeven. Daarom ga ik door.
Dat klinkt logisch voor een man die al zeven jaar topsport bedrijft in de handbikeklasse H2. Zijn palmares is helder: twee keer winnaar van het Europees Handbike Circuit. En keer winnaar van de Duitse nationale competitie. Winst in de Wereldbeker, op de Werelkampioenschappen en bij de Paralympische Spelen staat nog op zijn verlanglijstje. Ik voel dat ik nog meer kan winnen, klinkt het zelfbewust. Zijn 44 levensjaren vormen geen obstakel.

Val

Alle valide jongeman deed hij aan skin, hardlopen en zwemmen. Op zn 25e viel Edward van de zesde verdieping, met een dwarslaesie thoracaal 9 als gevolg. Op 32-jarige leeftijd kwam hij vanwege de liefde naar Nederland. En daar begon ook zijn handbike-carrire. Ik heb hier een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Ik rijd op een Nederlandse licentie, maar internationaal kom ik uit voor Libanon. Mijn vaderland heeft veel gehandicapten als gevolg van de burgeroorlog van 1975 tot 1989. Gehandicapten in Libanon hebben me nodig. Daarom sport ik voor hen en waren mijn Paralympische medailles voor Libanon. Ik weet dat ik zo mensen hoop geef, want mijn prestaties zijn daar erg bekend.

Doe-het-zelf-sporter

Edward wil ook graag bijdragen aan een beter sportklimaat in zijn geboorteland. Geld heeft hij niet, maar contacten wel. Zo helpt hij mee om de Marathon van Beiroet tot een succes te maken. Daarom bezoekt hij scholen om over integratie van gehandicapten te praten. En als Libanese Paralympir is hij zijn eigen bondscoach, manager en secretaresse.  Een doe-het-zelver dus.
Hij is ook zijn eigen trainer, al volgt Edward intussen wel de cursus Wielrentrainer 2. Hij werkt bij de gemeente Cappelle aan de IJssel, waar hij alle gelegenheid krijgt om zijn sport te beoefenen. Sinds dit jaar rijdt de Libanese Nederlander wedstrijden in een Top End Force RX van sponsor Invacare. Hier ben ik echt blij mee, zegt hij enthousiast. Deze fiets is heerlijk licht. En de ligpositie is makkelijk in te stellen. Dat vind ik cruciaal vanwege mijn eerdere decubitus. Het vertrouwen van de nieuwe sponsor stimuleert om in belangrijke wedstrijden goed te presteren. Dat ik op de juiste weg ben, bleek in Wijk en Aalburg. Maar ik wil meer.

Rogier Wiercx

29-05-2013

Uitgelicht

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners

Partners

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners