’Ik wil absoluut naar Tokio'

Sidney Bito voelt zich goed omringd met mensen en middelen

Delen
Sidney Bito voelt zich goed omringd met mensen en middelen
Het valt ogenblikkelijk op: Sidney Bito is deze winter afgevallen. Hij ziet er strak en stralend uit. ‘Klopt. Ik voel me sterker dan ooit’, beaamt hij, ‘en dat blijkt ook uit de meetgegevens van mijn laatste test.’

Goedlachse Sidney vertelt in een kantoortje van Only Friends in Amsterdam-Noord over zijn plannen voor 2018. In de kou buiten ligt de atletiekbaan waar hij jaren geleden zijn eerste trainingsrondjes reed. ‘Ik zit nu elf jaar in een rolstoel en doe sinds vijf aan handbiken. Dat laatste heb ik te danken aan mensen van revalidatiecentrum Heliomare, die me meenamen naar de Alpe d’Huzes. Dat was echt cool, vond ik toen. Dus ging ik handbiken. Maar ik miste tot twee jaar geleden de discipline om echt helemaal voor de sport te leven. Ik deed wel aan handbiken, maar was nog teveel met mezelf bezig. Daarom bleef mijn sportieve ontwikkeling achter. Sinds 2017 kan ik me helemaal concentreren op de sport. Want aan alle voorwaarden is nu voldaan.’
 

Dreamteam

Bij de KNWU heeft Sidney sinds zijn twee top-10 klasseringen in wereldbekerwedstrijden een selectiestatus. Dat betekent dat hij bepaalde kosten mag declareren. Voor zijn nieuwe Tacx bijvoorbeeld of voor een trainingskamp op Mallorca. Hij heeft ook privé-sponsors gevonden. Daarbij is zijn Dreamteam, zoals hij het zelf noemt, onmisbaar. ‘Mijn Dreamteam ken ik via Only Friends. Zij hebben me geleerd dat ik niet alles zelf hoef uit te zoeken, maar hulp aan anderen kan vragen. Els Bijl, oom Eddie, Jan Heijst en Campbell Driessen ondersteunen me daarbij. Zij leggen contacten en ik maak daar gebruik van. Zo kom ik ook aan mijn mental coach Martin van Hinte.’
 

Tattoo

Met het sponsorgeld kan hij trainer Fedor Hes betalen en krachttrainer Bart van de Life & Kicking Sportschool op IJburg. ‘De meeste handbikers zullen oom Eddie wel eens gezien hebben. Deze vrijwilliger rijdt me met een busje van Only Friends naar alle wedstrijden in Nederland. Onderweg praten we veel. Oom Eddie is voor mij een vaderfiguur en een vertrouwenspersoon. Hij is betrokken, en positief kritisch. Hij zoekt naar verbeteringen voor mijn sportcarrière. Zonder oom Eddie is er geen Sidney. Maar mijn allerliefste supporter is toch mijn moeder, zoals de tattoo op mijn arm vertelt.’

Voor een voormalige straatjongen als Sidney is het nieuw om zich omringd te voelen door mensen die het beste met hem voorhebben. Dat geeft steun en leidt tot meer discipline. Hij zegt: ‘Zo’n structuur vind ik leuk. Het geeft richting aan mijn gedachten. Ja, het is een enorme verbetering in mijn leven. Maar naast die steun krijg ik gelukkig ook support van sponsors met geld en spullen. In dat opzicht is Salto Systems heel belangrijk voor mij.’
 

Grote klasse

Alle support en trainingsarbeid betalen zich aan de vooravond van de seizoenstart 2018 uit in hele goede testresultaten. Sidney handbiket in de MH3-klasse en daar is de concurrentie groot. In Nederland staan er vijf, zes sterke rijders aan de start: Edward Maalouf, Mischa Hielkema, Mark Mekenkamp, Dave Versluis en Aksel Cijntje. Internationaal is het peloton enorm omvangrijk. Dus moet Sidney vechten voor een plaatsje tussen de toppers.

Zijn selectiestatus betekent dat hij in 2018 mag starten in de wegrit van de wereldbekerwedstrijden in Oostende (begin mei), Emmen (begin juli) en Baie-Commeau (half augustus).  Scoort hij in de eerste twee wedstrijden top-zes dan kan hij naar het wereldkampioenschap in Maniago (begin augustus in Italië). Om bij de wereldbeker in de tijdrit te mogen starten moet Sidney eerst op 21 april vlammen in een bike-off (beslissende selectiewedstrijd) op de Deelenseweg bij Schaarsbergen. Alle voortekenen wijzen er op dat dit gaat lukken.
 

Energiebesparing

Hij mag dan sterker zijn dan ooit, Sidney weet dat hij op het tactische vlak nog moet verbeteren. Hij rijdt naar eigen zeggen nog teveel op kop. En hij kan zich beter positioneren in het grote peloton. ‘Dat zou energie besparen voor de beslissende momenten’. Gelukkig traint Sidney regelmatig met de bondscoaches Loes Gunnewijk en Eelke van der Wal, die hem de tactische kneepjes van het vak kunnen bijbrengen.
 

Fanatiek

Op zijn zeventiende kwam Sidney als jongeman vanuit Curaçao naar Nederland. Net als bijna iedereen had hij in zijn jeugd op het eiland gehonkbald. ‘Ik was best goed. Als twaalfjarige ben ik geselecteerd geweest voor een wedstrijd op Bonaire in de Little League. In Nederland verdween het sporten uit mijn systeem. Eenmaal in de rolstoel beland duurde het nog vijf jaar voordat ik de sport weer ontdekt heb. Nu leef en train ik als een prof, maar ik noem me niet zo. Ik ben heel fanatiek, maar beschouw mezelf pas als prof wanneer ik op het wereldkampioenschap mag starten. Mijn volgende doel is de Paralympische Spelen in Tokio.’

Aan ambitie ontbreekt het niet bij de sterke coming man van de H3-klasse. Wanneer is hij eind 2018 tevreden als handbiker? ‘Als ik kampioen van Nederland ben. En als ik het beste van mezelf heb kunnen geven, met de bijbehorende resultaten.’  


 

Tekst en foto’s: Rogier Wiercx/handbiken.nl

 
 
23-03-2018

Uitgelicht

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners

Partners

uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners uitgelicht en partners