Dag Zwift, tot ziens!

De dagen lengen weer en de temperaturen stijgen. Daarom stop ik mijn Zwift-abonnement binnenkort tot begin december. Het zal even wennen zijn om weer in het echte leven te trainen. Daar heb je tegenwind. En in de bocht moet je mee hangen. Ook worden de remmen weer gebruikt. Maar toch, ik zal Zwift missen.

Je mag best weten dat ik ’s winters per week zo’n drie keer een uurtje Zwift onder een afdak in mijn achtertuin. De bumper van de kniezitter zit vastgemaakt aan een houten schutting. Voor mijn ogen staat onverstoorbaar het terrasmeubilair. Kan het saaier? Nee. En toch is Zwiften opwindend, omdat ik op het schermpje van mijn telefoon voortdurend gebiologeerd tuur naar bewegend beeld. Die rijdende handbiker dat ben ik, nou ja mijn avatar. En die biker racet naar eigen keuze door Schotland, Japan of Parijs. Nou ja door een soort van Schotland, Japan of Parijs. De rit gaat langs herkenbare, stereotype cliché-decors. Naast de weg op de Makuri-eilanden in Japan zie je steevast kersenbloesem. In Schotland staat na zowat elke bocht een stoer kasteel. En de Champs Elysées in Parijs roepen wel associaties op met de Tour, maar de gevels kloppen absoluut niet met de werkelijkheid.

Brein

Ik heb een erg visueel geheugen. Ik herken meteen beelden die ik ooit heb gezien. Daarom ben ik zo gevoelig voor de game die Zwift heet. Ik ga er helemaal in op. En daarom is een uurtje Zwiften op de Tacx voor mij een leuk uitje. Ik gebruik op Zwift altijd de gepersonaliseerde Fondo-trainingsapp van de KNWU. Die app schotelde me de afgelopen 16 weken wintertrainingen voor op mijn niveau. Dat gaf me vier maanden lang een prettig houvast in bekende decors van over de hele wereld. Ook dat hielp om regelmatig in mijn achtertuin in de handbike te kruipen, zelfs bij lage temperaturen.

Let op!

Maar goed, binnenkort stopt Zwift en dan rijd ik mijn trainingsrondjes weer op de wegen rond Houten. Ik weet nu al dat mijn brein ook daar beelden zal reproduceren uit de Zwift-game. Bijvoorbeeld bij een groot gebouw langs de route dat snel uit mijn blikveld floept. En passeer ik een moestuin met een boogkas dan is het alsof ik op Zwift door een transparant scherm heen rijd. Binnenkort, als de kersen bloeien, waant mijn brein zich nog steeds op de Makuri-eilanden. Maar pas op! In de echte wereld rijden wél auto’s rond. Dus Rogier, stop alsjeblief met dat Zwift-zwijmelen.