ervaringsdeskundige getuigenis met 2 foto's

MTB Summit 2026: samen op de trail, één gevoel
Soms moet je iets niet uitleggen, maar gewoon laten ervaren.
Afgelopen week waren we aanwezig bij de 5e editie van de MTB Summit bij Specialized Europe in Arnhem. Een bijzondere editie waarin adaptive (aangepast) mountainbiken centraal stond. De Summit werd georganiseerd door Patrick Jansen, medeoprichter van AMBI (Adaptive Mountain Bike Initiative) en oprichter van Tracks & Trails. Met zijn jarenlange ervaring in het ontwerpen en bouwen van mountainbikeroutes, gecombineerd met zijn achtergrond als fanatiek mountainbiker en wedstrijd mountainbiker, weet hij als geen ander wat er op de trail gebeurt en waar kansen liggen.
________________________________________
Mijn verhaal: van stilstand naar vrijheid
Voor mij was dit een belangrijk moment. Niet alleen om te delen wat we met AMBI doen, maar vooral om te vertellen waarom we zijn begonnen.
Dat verhaal begint voor mij niet bij een plan of strategie, maar bij mijn eigen ervaring. Voor mijn ongeluk was ik altijd buiten te vinden. Als (water)sportfotograaf reisde ik de wereld over en mountainbiken was een belangrijk onderdeel van mijn leven. Het stond voor vrijheid, avontuur en het opzoeken van plekken waar je anders niet zo snel komt.
Na mijn surfongeluk in 2021 viel die wereld in één klap stil. Waar ik eerder dacht dat een leven in een rolstoel voor mij niet hoefde, ontstond juist het tegenovergestelde: een enorme drive om het maximale uit het leven te halen en opnieuw op zoek te gaan naar die vrijheid.
Tijdens mijn revalidatie kwam ik in aanraking met handbiken en deed ik drie keer mee aan de HandbikeBattle. Elke keer dat ik daar de berg op reed en bovenkwam, voelde het alsof ik de wereld weer aankon. Dat gevoel maakte voor mij één ding duidelijk: fietsen moest een blijvend onderdeel van mijn leven zijn. Omdat mijn hart altijd bij mountainbiken heeft gelegen, ontstond vanaf dag één de wens om ook weer offroad te gaan.
Een van de eerste momenten waarop ik merkte dat dit mogelijk was, ontstond eigenlijk vrij spontaan. Tijdens een training door de duinen, op een leenfiets van het revalidatiecentrum met mountainbikebanden, kwam ik samen met mijn vriendin langs mijn lokale mountainbikeroute in Noordwijk. We besloten het gewoon te proberen. Zij zette haar fiets tegen een boom en liep achter mij aan terwijl ik voorzichtig de trail op reed. Stap voor stap werd duidelijk dat het werkte. Voor het eerst weer op een mountainbikeroute, niet in theorie maar in de praktijk. Dat moment heeft enorm veel indruk op mij gemaakt en was voor mij het punt waarop ik wist: dit wil ik delen met anderen.
Vrijheid heeft voor mij sindsdien een andere betekenis gekregen, maar is in essentie hetzelfde gebleven. Waar het vroeger misschien zat in grote avonturen, zit het nu vaker in kleinere momenten. In het buiten zijn, het bewegen, het weer op plekken komen waarvan ik dacht dat ze niet meer bereikbaar waren. Die momenten voelen misschien anders, maar de waarde is hetzelfde. Misschien zelfs groter.
________________________________________
Wat adaptive mountainbiken écht is
Wat ik vaak merk, is dat er nog veel misverstanden zijn over adaptive mountainbiken. Veel mensen denken dat het per definitie moeilijk of zwaar is, terwijl je het juist heel goed op je eigen tempo en niveau kunt doen. Je hoeft niet meteen technische trails te rijden om te kunnen genieten. Juist het simpelweg weer in het bos of de natuur zijn, maakt al een enorm verschil.
Wat ik misschien nog wel opvallender vind, is dat veel (ex-)revalidanten helemaal niet weten dat deze mogelijkheid überhaupt bestaat. Terwijl juist voor die groep de impact enorm kan zijn. Het opnieuw ontdekken van bewegen is één ding, maar wat het mentaal met je doet om weer buiten te zijn, is misschien nog wel belangrijker.
De geur van het bos, het licht dat door de bomen valt, het geruis van de wind, het geluid van je banden die door een bocht scheuren. Dat zijn de momenten die je weer laten voelen dat je leeft. En dat zit soms ook in hele kleine dingen: een kreet van blijdschap als iets lukt wat je niet had verwacht, of die high five achteraf omdat je samen een stuk trail hebt overwonnen.
Wat mij daarbij ook opvalt, is hoe reguliere mountainbikers reageren wanneer ze het in het echt zien. Waar je misschien verwacht dat ze willen inhalen, blijven ze juist vaak achter je rijden omdat ze verrast zijn door wat er allemaal mogelijk blijkt te zijn.
Voor mij is adaptive mountainbiken dan ook geen andere sport, maar dezelfde sport met een andere instap. De beleving blijft hetzelfde: het rijden over trails, het zoeken naar flow en het samen buiten zijn.
________________________________________
Van ervaring naar impact: AMBI
Vanuit die ervaring is AMBI ontstaan, met als doel om mountainbiken toegankelijker te maken voor een bredere groep mensen. Niet door routes volledig aan te passen, maar door slimme, gerichte aanpassingen en vooral door duidelijke informatie te bieden.
Tijdens de summit lichtte ook Troy Corsens van de NTFU de samenwerking met AMBI toe. Samen werken we aan een speciale moeilijkheids- en toegankelijkheidsclassificatie voor adaptive mountainbikers. Die samenwerking is belangrijk, omdat het niet alleen vertrouwen geeft richting de community en betrokken partijen, maar ook zorgt voor continuïteit en kwaliteit in hoe we dit in Nederland neerzetten.
Met behulp van richtlijnen en een classificatiesysteem kijken we naar aspecten zoals de breedte van de trail, de ondergrond, hellingspercentages, obstakels en de technische haalbaarheid voor verschillende typen bikes. Op die manier kunnen rijders vooraf beter inschatten wat ze kunnen verwachten en zelf bepalen wat bij hen past.
Wat ik daarin steeds opnieuw zie, is dat de grootste winst vaak zit in kleine details. Een smal bruggetje of een klaphek kan ervoor zorgen dat een route niet te rijden is, terwijl een kleine aanpassing het verschil maakt tussen moeten omkeren of de route volledig kunnen afmaken. Voor reguliere mountainbikers verandert er niets, maar voor adaptive mountainbikers kan dat het verschil zijn tussen wel of niet mee kunnen doen.
Daarnaast speelt de rol van een buddy een grote rol. Met een beetje hulp wordt een route die in eerste instantie ontoegankelijk lijkt ineens wel haalbaar. Daarom adviseer ik bijna altijd om samen te rijden, omdat dit de mogelijkheden enorm vergroot zonder dat er direct ingrijpende aanpassingen nodig zijn.
________________________________________
Een beweging die groeit
Inmiddels zijn we volop bezig met het classificeren van routes in Groningen en de Achterhoek, waar de eerste resultaten al zichtbaar zijn. Hier brengen we niet alleen de moeilijkheid en toegankelijkheid in kaart, maar laten we ook zien waar kansen liggen voor verbetering.
Tijdens de summit vertelden provincie Groningen en Toerisme Achterhoek hoe zij inclusie steeds nadrukkelijker meenemen in hun beleid en gebiedsontwikkeling. Met regio’s als Utrecht en Twente die snel volgen, zie ik dat er langzaam maar zeker een bredere beweging ontstaat.
Die ambitie werd tijdens de summit krachtig verwoord door Marc van den Tweel van NOC*NSF en trotse AMBI-ambassadeur. Zijn boodschap was helder: Nederland loopt nog achter als het gaat om inclusie en toegankelijkheid, maar juist als fietsland hebben we de kans om hierin voorop te lopen. Daarbij mogen we best groot durven denken, bijvoorbeeld aan een toekomst waarin adaptive mountainbiken onderdeel is van de Paralympische Spelen. Ook Jetze Plat wist te inspireren met zijn verhaal en liet zien dat met de juiste mindset dromen werkelijkheid kunnen worden.
________________________________________
Waar het uiteindelijk om draait
Toch zat voor mij de echte impact van de dag niet alleen in de verhalen en presentaties, maar vooral in wat er daarna gebeurde.
Tijdens de gezamenlijke rit op het parcours van de Specialized trail in Schaarsbergen gingen adaptive mountainbikers en reguliere mountainbikers samen op pad. In die setting verdween het onderscheid vrijwel direct naar de achtergrond en ontstond er iets veel belangrijkers: een gedeelde beleving. Het ging niet meer over verschillen, maar over samen rijden, samen lachen en samen genieten van de trail.
Op dat moment werd voor mij opnieuw bevestigd waar we het voor doen. We hebben met AMBI iets neergezet, maar het feit dat er zoveel draagvlak is, laat zien dat dit nog maar het begin is van iets veel groters. Als we dit samen doen, wordt het ook echt iets van ons allemaal. En dat is voor mij de kern van inclusie.
________________________________________
Tot slot
Voor iedereen die dit leest en denkt dat dit iets is wat hij of zij zelf zou willen ervaren, of misschien op een andere manier wil bijdragen: neem vooral contact op.
Want uiteindelijk begint alles bij het zelf beleven.
En pas als je het hebt ervaren, begrijp je echt wat het betekent.