Gedenkwaardige NHC-race in Standdaarbuiten
Dat het op 3 mei zou gaan regenen was voorspeld. Maar niet dat dat precies voor de start zou gebeuren. Regengod Pluvius ging in Standdaarbuiten helemaal los.
Zelf was ik vlak voor het startschot nog even binnen gaan plassen. Toen ik terug kwam bij mijn kniezitter stonden er plasjes in de kniesteunen. Wat doe je dan? Je probeert het water weg te vegen. Maar dat lukt niet. Dus ga je er maar in zitten en rijdt naar de start. De burgemeester wilde nog iets zeggen. Dat startschot zou nog wel even duren. Gelukkig stond er een dame met paraplu naast me. 'Mag ik effe bij u schuilen, mevrouw?' Als een echte pitspoes hield ze me droog, de schat. Ze nam zelfs mijn regenjasje aan dat ik op de valreep nog had uitgetrokken.
Nostalgische kasseitjes
Na het startschot vloog het peloton van 22 mannen en twee vrouwen over de lange Timberwolfstraat. Dwars door de verse plassen. Na de eerste scherpe bocht kwamen we op een kronkelige dijk met glimmend, nat asfalt. Het regenwater stroomde eerst van rechts naar links over de weg en toen van links naar rechts. Er was geen ontkomen aan. Maar intussen kon het me al niks meer schelen. Mijn shirt en broek en beenstukken waren tóch doorweekt. Gewoon doorgaan, dan krijg je het vanzelf warm.
En dat klopte. Alleen die irritante druppeltjes op het schermpje van mijn sporthorloge! Ik kon de cijfertjes niet meer lezen. Ook al omdat mijn brillenglazen aan de binnenkant bedruppeld waren.
Beste douche
Na het asfalt kwamen we in een straat met klinkers die versierd waren met nostalgische kasseistroken. En toen doemde er een grote bocht op, ook met zulke kasseitjes. Zou mijn voorwiel gaan slippen? Ja, dat deed het, maar zonder erg. Dus bereikte ik weer veilig de lange Timberwolfstraat en de start/finish. Vanonder paraplus en capuchons klonken aanmoedigingen. 'Hup, ga door!' Ronde na ronde laafde ik me aan die stemmen. En toen hield de regen plotseling op. Maar toch bleef het water nog lang opspatten tegen m'n benen, m'n romp, m'n rug en tot onder mijn oksels. Maar ook dat ging over en toen werd het eigenlijk best lekker om hier te racen. Na een uur en één ronde was deze bijzondere wedstrijd afgelopen. Ik zocht en vond de kleedruimte en stroopte de natte keren van mijn lijf . Een heerlijk warme, krachtige straal water spoelde alles schoon.
Dit was de beste douche ter wereld!
